فروع و احكام شرعى و عملى ، ايمان مطمئن داشته باشد و ميل نفس خود را در همهء امور ، تابع شرع قرار دهد ، بديهى است گاه يك انحراف و انكار يك موضوع مسلّمِ دينِ اسلام ، شخص را زير سؤال برده و موجب كفر او مىشود . بعضى در موضوع سؤال از اسلام عمر و امثال او اظهار تعجب مىنمايند و با سابقه صحابت آنها و مواضعى كه داشتند آن را بجا نمىشمارند و توجه ندارند . اولًا : مجرد صحابت ، دليل بر ايمان نيست ؛ زيرا در صحابه به حكم قرآن مجيد و اخبار متواتر حوض ، بسيارى بودند كه يا از اوّل منافقانه اظهار اسلام كرده بودند يا بعد از رحلت پيغمبر - صلى اللَّه عليه وآله وسلّم - منحرف از حق شدند . ثانياً : اين اشخاص مواضع مهمّى نداشتند و به گفتهء يكى از بزرگان ، در جهاد ، آن دو نفر سابقهء اينكه يك نفر را در يك غزوه و جهاد كشته باشند ندارند . مضافاً بر اين كه مواضع سوء آنها بيشتر و مشهورتر بود . بعضى از همينها بودند - چنان كه پيش از اين نيز گفته شد - كه در جنگ احد ، رسول خدا - صلى اللَّه عليه وآله وسلّم - را تنها گذارده و از ميدان جهاد گريختند و به فكر ترتيب صلح با كفّار و بازگشت به كفر افتادند ! . ثالثاً : در مسألهء كفر و انحراف فكرى و عقيدتى ، انكار تمام عقايد يا احكام ، لازم نيست بلكه با انكار يك مورد ، شخص از